*به پایگاه هفته نامه خبری حوزه (افق حوزه) خوش آمديد* اَللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِداً وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلا
منو اصلی
نام :   
ایمیل :   
اخبار

سایت مقام معظم رهبری

خبرگزاری حوزه نیوز

مدیریت حوزه علیمه قم

صفحه اصلی > نمایش اخبار 


اخلاق در حوزه, اخلاق در حوزه شماره خبر: ٤٠٤٨٨٢ ١١:٥٤ - 1397/10/17   مراقبه در سیر و سلوک/ حضرت‌آیةالله مظاهریدرس اخلاق شماره 577 ارسال به دوست نسخه چاپي


مراقبه در سیر و سلوک/ حضرت‌آیةالله مظاهریدرس اخلاق شماره 577

مراقبه در سیر و سلوک/ حضرت‌آیةالله مظاهری


علم اخلاق بر نسخه مراقبه و محاسبه پافشاری و تأکید دارد و روایات فراوانی از ائمه معصومین‌ علیهم السلام داریم که این قانون مراقبه و محاسبه را دستور دادند. روایت مشهوری از حضرت موسی‌بن جعفر‌ علیه السلام منقول است که «لیس منّا من لم یحاسب نفسه فی کل یوم»؛ (کافی/2/453) یعنی از ما نیست آن کس که برای خودش هر روز محاسبه نداشته باشد، یک بررسی در کارهایش نداشته باشد. نظیر این روایت، روایات نبوی و علوی زیادی وجود دارد. در مراقبه توجه به این‌که همه جا محضر خداست و ما در محضر خدا هستیم و همه چیز حتی دل ما در محضر خداست و نیز توجه به این آیه «إنّ الله یحول بین المرء و قلبه»؛ برای سازندگی مفید است. انسان توجه داشته باشد که خدا از انسان، به انسان نزدیک‌تر است...


به قول سعدی که میگوید:



دوست نزدیکتر از من به من است



وین عجبتر که من از وی دورم



توجه به این حقیقت باید باشد که همه چیز، گفتار من، کردار من، تخیلهای من، تفکرهای من در محضر خداست. اگر نگاه من، نگاه پاک باشد او توجه دارد، اگر خدای ناکرده نگاه، نگاه آلوده باشد، او توجه دارد، زبان و گفتار من اگر خدایی باشد توجه دارد، و اگر شیطانی باشد توجه دارد.




 عالم در محضر معصومین هم هست




در ضمن ما طلبهها باید بدانیم که همهجا در محضر پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلم و ائمه معصومین علیهم السلام نیز هست و آن ذوات مقدسه واسطه فیض هستند. الآن واسطه فیضی که با بدن طبیعی در این دنیا زنده است حضرت ولیعصر عجل الله تعالی فرجه الشرف هستند. بر این اساس توجه به این نکته هم لازم است که اعمال ما انسانها تماماً و در همه زمانها در محضر آن بزرگواران است. آیه دارد: «قل اعملوا فسیری الله عملکم و رسوله و المؤمنون» (توبه/105) و این آیه اختصاص به روز قیامت ندارد یا اختصاص به روز دوشنبه و پنجشنبه و این حرفها ندارد. اگر من میتوانم حرف بزنم یا بشنوم، قدرتش از حضرت ولیعصر عجل الله تعالی فرجه الشرف است. حالا اگر دل ما در محضر ایشان باشد، امام عصر به نفع ما شهادت میدهند وگرنه علیه من شهادت میدهند. این شهادت دادن فرع بر علم ایشان به اشیا عالم است وگرنه اگر از دل ما خبر نداشته باشد، معنا ندارد که شهادت بدهند.




 فرق علم با عمل




توجه به این مطالب لازم و واجب است. حالا یک وقتی به این مطالب علم و آگاهی داریم این مقدار خیلی کاربرد ندارد، ولی اگر در عمق جان من رسوخ کرد، و به قول قرآن جزء ایمان و قلب شد، آن وقت مصونیت میآورد.


حالا یک مثال بزنم اگر یک زنی و یک مردی سر تا پا شهوت در یک جای خلوتی باشند و شرایط گناه فراهم باشد ولی از قضا یک کودکی در آنجا حاضر باشد، قطعاً گناه نمیکنند و از این بچه خجالت میکشند. این گناه نکردن دانستنی نیست بلکه یافتنی است. به راستی اگر ما هم خدا را امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشرف را به اندازه یک آدم معمولی بیابیم که ما در محضر ایشان هستیم، مصونیت صد درصد پیدا میشود. مثل حضرت یوسف علیه السلام که طبق آیه «و لقد همّت به و همّ بها لولا أن رای برهان ربّه»؛ (یوسف/24) چون آن حضرت در آن وقت، آن مکان را محضر ربوبی میدید و لذا دیگر گناه کردن برایش معنا نداشت.




 کیفیت کاربردی کردن علوم




اگر ما در قانون مراقبه هیچ چیز نداشتیم جز همین مطلب که عالم در محضر خداست، ما را کفایت میکند. روی این باید کار کرد، با «إن قلت» طلبگی یعنی با علم کلام، علم فلسفه این حالات پیدا نمیشود. حرفهای طلبگی برای آرام کردن عقل ماست برای این است که عقل ما سیراب و ساکت شود، البته این مقدار هم خوب است و باید باشد و لذا دانستن اصول دین به مقدار استعداد برای همه لازم است، اما بدانیم که این دانستنها کاربرد عملی ندارد، اگر بخواهیم که آن علوم، کاربردی شود باید نماز شب و نماز اول وقت خواند. باید با قرآن و توسل و دعا خواندن سروکار داشته باشیم، بهخصوص به خلق خدا خدمت کنیم و اهمیت بدهیم. از همه گناهان اجتناب کنیم و اگر گناه آمد، فوراً تدارک عذرخواهی و توبه را فراهم نماییم. اینها آن دانستنیهای ما را کاربردی و یافتنی میکند. دیگر مییابیم که همهجا محضر خداست و همه چیز تحت قیومیت حق است.


معلوم است که آدم شدن و به این مرتبه رسیدن مشکل است و خون جگر میخواهد، ریاضت دینی میخواهد، ولی ما طلبهها باید در این مسیر باشیم. انسان باید بر اساس تربیت دینی به جایی برسد که هیچ کس در دلش نباشد جزء خدا، هیچ چیزی و هیچ کس را نبیند جزء خدا که آیه دارد «فأینما تولوا فثمّ وجه الله».


خدایا مطالب گفتنی بسیار یاد گرفتیم، ولی به حق امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشرف قسمت میدهیم که یک مقدار از آن مطالب یافتنی و رسیدنی به همه ما و نسل ما عنایت بفرما.


تهیه و تنظیم: علیاکبر بخشی




خروج