*به پایگاه هفته نامه خبری حوزه (افق حوزه) خوش آمديد* اَللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِداً وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلا
منو اصلی
نام :   
ایمیل :   
اخبار

سایت مقام معظم رهبری

خبرگزاری حوزه نیوز

مدیریت حوزه علیمه قم

صفحه اصلی > نمایش اخبار 


گروه خبری: اخلاق در حوزه, اخلاق در حوزه  | تاریخ:1397/06/13 | ساعت:١٤:٢٨ | شماره خبر:٤٠٢٤٩٢ |  


    درس اخلاق شماره 566محبت واقعی /// آیت‌الله شیخ محمدتقی آملی رحمه الله علیه

محبت واقعی /// آیت‌الله شیخ محمدتقی آملی رحمه الله علیه

 طبق صریح آیه قرآن که می‌فرماید: «یحبّهم و یحبّونه»؛ محبت مقوله‌ای دو طرفه است؛ یعنی به همان اندازه که در دل مؤمن محبت خدا هست، از ناحیه او هم نسبت به بندگان محبت است، به عبارتی‌ همان‌طوری که تشنه، دنبال آب می‌گردد، آب نیز به‌دنبال تشنه می‌دود، به قول شاعر... 

  


 

 

طبق صریح آیه قرآن که میفرماید: «یحبّهم و یحبّونه»؛ محبت مقولهای دو طرفه است؛ یعنی به همان اندازه که در دل مؤمن محبت خدا هست، از ناحیه او هم نسبت به بندگان محبت است، به عبارتی همانطوری که تشنه، دنبال آب میگردد، آب نیز بهدنبال تشنه میدود، به قول شاعر:

تشنه هی گوید که کو آب زلال

آب هی گوید که کو آن آبخور

در روایت به این مضمون آمده که اگر میخواهی بدانی که خدا چقدر نسبت به ما محبت دارد، علامتش این است که ببینیم ما چه اندازه او را دوست داریم و این نشان از دو طرفه بودن مقوله محبت است. تاکنون بحث ما در اطراف محبت بنده نسبت به حق بود و اکنون میخواهیم ببینیم که محبت خدا نسبت به بنده به چه معناست؟

محبت حق نسبت به بنده، مثل محبت بنده به حق نیست؛ زیرا ذات مقدس حق منزه از آن است که محل تغییرات و تبدیلات واقع شود، بلکه معنای محبت حق به بنده، عبارت است از اینکه بندهاش را از دشمنانش حفظ میکند. «کفی بالله وکیلا» و «کفی بالله نصیراً»؛ و از آنجا که بزرگترین دشمن انسان نفس اوست که فرمودهاند: «اعدی عدوک نفسک التی بین جنبیک».

در روایت وارد است که «اذا احبّ الله عبداً لم یضره ذنب»؛ یعنی وقتی خدا بندهای را دوست بدارد، دیگر هیچ گناهی, به آن بنده آسیب نمیرساند. در خبر دیگر است که «یعطی الدنیا من یحب و من لا یحب و لایعطی الایمان الا من یحب»؛ یعنی خدا دنیا را به همه کس میدهد ولکن ایمان را به کسی میدهد که او را دوست داشته باشد.

خدا همه مخلوقاتش را دوست دارد

در قسمت محبت انسان نسبت به محبوب گفته شد که انسان هرچه تبعات و متعلق به محبوبش میباشد را هم دوست میدارد، اینک میگوییم که از ماسوی الله چه چیزی هست که از تبعات حق نباشد و کدام موجود هست که از آثار قدرت او خارج باشد و کدام موجود هست که معلوم و مخلوق او نباشد؛ پس چون حق، خود را دوست میدارد، پس جمیع موجودات را هم دوست میدارد؛ زیرا همه تابع و متعلق اویند و همه آثار قدرت اویند.

در روایت آمده که اشتیاق خداوند به بنده توبه کارش بیشتر است از آن کسی که در بیابان بدون آب و علف بوده و یک شتر داشت که بار و آذوقهاش روی آن بود و چون خوابید و بیدار شد، شترش را ندید و دیگر امیدش از همه جا قطع شده بود. مدتی بعد، از فرط تشنگی در حالت مرگ قرار گرفت، در این زمان ناگهان شتر را به همراه بارش نزد خود حاضر دید، چنین شخصی در این حال چقدر خوشحال میشود، این روایت میخواهد این مطلب را القا کند که اشتیاق خداوند نسبت به بنده تائبش، بیشتر از این مرد بیابان نسبت به شتر و زاد و توشهاش است. از حیث مخلوقیت همه مخلوق او میباشند، لکن آن ناپاکی و معصیتها از جای دیگر است که میفرماید: «ما اصابک من حسنة فمن الله و ما اصابک من سیّئة فمن نفسک». (نساء/79)

جهنم در یک مرتبهاش برای پاک نمودن چرکیهای معصیت است؛ و لذا اشخاص بر حسب اعمال سیئهشان یکی زودتر پاک میشود و یکی دیرتر، لکن باید طوری زندگی کرد که ناپاکیها با ذات عجین نشود که اگر بشود، نعوذ بالله دیگر چارهپذیر نیست، مگر خلود در جهنم!!

تهیه و تنظیم: علیاکبر بخشی

 

 

 

Normal 0 false false false EN-US X-NONE FA

 

نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 





سه شنبه ٢٧ شهريور ١٣٩٧
جستجوی وب
کانال تلگرام
کانال تلگرام